Marit

Op driekoningen mochten we opnieuw naar de gynaecoloog. Geen vuiltje aan de lucht. Totdat we vernamen dat onze dochter zich nog steeds niet gedraaid had en het nu toch stilletjesaan tijd begon te worden. De gynaecoloog wilde dat ik mee kwam naar een andere kamer, om daar met het nieuwere echografietoestel te kijken naar de positie van de navelstreng. Toen ik me omkleedde hoorde ik hem fezelen tegen mijn man en ik nam me voor niet te vergeten vragen waarover ze het hadden. We kregen niet bijster veel tekst en uitleg bij de beelden. Wel kregen we een dijbeen te zien. Alsof ik op dat moment niet voelde dat er slecht nieuws in de lucht hing. Na nog wat metingen keerden we terug naar de ontvangstruimte van onze gynaecoloog. Hij vertelde ons dat de navelstreng rondom de nek van ons kindje zat en dat we dat toch duidelijk zelf op de echo hadden kunnen zien (misschien iemand die daarvoor opgeleid is wel, ik had enkel blauwe en rode gedeeltes gezien en had wel bedacht dat het de navelstreng was, alleen had ik geen idee waar die dan zat). Ik concludeerde in zijn plaats: 'dus dat betekent een keizersnede?'

Het hoge woord was er uit. Maar hij zei dat het kindje nog altijd tijd had om te draaien. Dat ze misschien uit de lus zou kunnen geraken (als het stuk daar lang genoeg was) en dat het dan wel goed zou komen. Dat ik dan normaal zou kunnen bevallen. Ik vroeg hem of hij dat ook daadwerkelijk zelf geloofde. Maar dat deed hij niet. Al waren de wonderen de wereld nog niet uit en zou hij er ook niet vreemd van opkijken. Ik mocht hopen, maar er niet op rekenen. Natuurlijk barstte ik in tranen uit! Wilde ik immers niet thuis bevallen? Gezien de situatie in Baraque d'El Crottem, had ik me dat al uit het hoofd gepraat. Met polyklinisch bevallen kon ik ook leven. PRIK. PRIKPRIKPRIK (ploffende zeepbel). Ook dat zou nu niet meer lukken. Van in het begin had ik een gevoel dat het op een keizersnede zou uitdraaien. Telkens weer werd dat ontkent, mijn vorige bevallingen waren zo vlot verlopen en nu zou dat niet anders zijn. Wel dus. En ik moest dat maar ondergaan. Bij een normale bevalling zou de baby zich verhangen en dat was toch veel erger. Ja, natuurlijk is dat erger, maar ik had in mijn hoofd dat ik nooit levend uit een operatie zou geraken, dus dat vond ik ook aan de erge kant...

De volgende dag belde ik opnieuw naar het ziekenhuis, ik wilde alles nog eens met de gynaecoloog bespreken. De volgende ochtend mocht ik langskomen. Hij vroeg of ik al wat bekomen was van de schok en ik vroeg om even uit te leggen hoe de ingreep zou verlopen. De gruwelijke details bleven achterwege, wellicht bewust. Ik wilde weten of er een mes of een schaar aan te pas zouden komen, want in mijn hoofd passeerden die in alle maten en formaten de revue. Beide gereedschappen zouden gehandhaafd worden. Eerst het mes, dan de schaar. Ik vroeg of er nietjes gebruikt zouden worden, maar als alles goed zou verlopen, zouden die overbodig zijn. Ik moest me geen zorgen maken. En hij zou het zelf doen. We zouden alles zorgvuldig plannen. Ik vroeg of het niet vroeger kon, want ik was er als de dood voor dat de bevalling zichzelf in gang zou zetten en het dan een spoedkeizersnede zou worden met een andere gynaecoloog en dat wilde ik echt niet hebben. Ik ben twee keer met een andere gynaecoloog bevallen en wilde nu toch eindelijk eens mijn eigen specialist, zeker voor een ingreep als deze, waarbij je je lot én dat van je kind aan een ander moet toevertrouwen. We spraken af dat ik een week later terug op controle zou komen. Als ze zich dan nog steeds in deze benarde positie zou bevinden, zou ik de woensdag onder het mes moeten. Ik kreeg ook nog een brochure over sectio's mee, om thuis eens rustig door te lezen.

Hierdoor kreeg ik natuurlijk ook uitgebreid de tijd om me van alles in het hoofd te halen. Om met duizenden horrorverhalen bestookt te worden. 's Nachts werd ik achterna gezeten door veel te dikke verpleegsters met gigantische spuiten om lavementen te zetten. Langs alle kanten kreeg ik prikken toegediend en ik bleef maar lopen-lopen-lopen. Die droommomenten duurden nooit lang, de nachten daarentegen wel. Minuten kropen tergend langzaam voorbij. Ik verkeerde in een irreële toestand. Soms wakker, soms niet, maar de grens was o zo vaag.

Ik was er kapot van, totaal van slag. Een kaartenhuisje blijft langer overeind dan een zwangere vrouw, speelbal der hormonen en demonen. Ik stootte vooral ook op onbegrip, want 'wat is er nu toch zo erg aan een keizersnede'. Ik kreeg zelfs te horen dat het leuk was! Lavementen zijn leuk ('je hoort dat dan zo spetteren'), draadjes nadien laten uithalen ook (al moet je het daar niet voor doen), en ik zou bovenal geen pijn hebben én een mooiere baby. Lol. Had ik kunnen tekenen voor de pijnlijkste bevalling ooit, ik had het gedaan!!!

Op maandag 12/01 hadden we ook in Baraque d'El Crottem internetaansluiting. Zo werden wij opnieuw aan het netwerk gekoppeld en kon ik snel nog surfen op verhalen der keizersnedes en rondmailen dat ik onder het mes moest. Gelukkig kreeg ik langs deze weg wel veel steun, begrip, humor en doorzetting. Het frappantst vond ik het berichtje van Riet, daar heb ik echt aan gedacht om me er over te zetten en 'blij' te zijn dat mijn kindje ten minste gered zou kunnen worden. Dat ik wel de kans had om een keizersnede te krijgen. Van Esther kreeg ik dan weer heel veel goede tips en duidelijke uitleg. Volgens haar was een lavement ook niet nodig, dus nam ik me voor om dat toch eens te gaan bespreken. De gynaecoloog had het overigens ook niet vermeld, maar anderen wel en ik denk dat er in de brochure ook melding van gemaakt werd. Die brochure had ik uiteraard ook uitgebreid in twee richtingen gelezen en voorzien van de nodige aanpassingen en doorhalingen. Hoezo, een sonde? Hoezo inspuitingen in de buik na de ingreep? Enz. Had ik weer heel wat te vragen de volgende dag.

Ondanks het feit dat ik de baby heel het weekend extra veel had voelen bewegen, was er geen verandering in haar positie gekomen. Over de ingreep zelf werd niet veel meer gepraat. De zaal was bezet door een andere dokter, dus hoefde ik de volgende dag pas om 10u binnen te komen. Nuchter wel te verstaan. Ik vond het een vreselijke gedachte zo lang niet meer te mogen eten of drinken. Dat deze onvrijwillige vastenperiode nog zou verderduren, lang nadat de ingreep had plaatsgevonden, daar werd wijselijk over gezwegen...

Maar...

Onze dochter besliste er alsnog anders over.

We gingen naar huis en als laatste avondmaal kreeg ik een verschrikkelijke kant-en-klare-microgolfmaaltijd van 'den Aldi'. Toen ik zei dat het 'zuur' was, kreeg ik te horen dat 'dat zo'n kaas was'. Bovendien was het erg zout, wat me super irriteerde bij de gedachte dat ik zo lang niet zou mogen drinken. Het was ook al erg laat en ik vond het niet echt passend om dan zoiets tussen de kiezen te stoppen. Ik at het dan ook niet allemaal op. Een beetje later kreeg ik de ingeving dat 'het begonnen was'. Ik had totaal geen idee hoe lang we mochten wachten om binnen te gaan, gezien het een keizersnede moest worden. Toen ik het bij Joren voelde heeft het amper 20 minuten geduurd, dus zo'n vaart mocht het echt niet lopen, daarover waren we het eens. Op zich was dit al een hele prestatie om het überhaupt nog eens ergens over eens te zijn, maar goed. Ik begon toch te twijfelen. Had schrik dat het niet 'echt' was en wat ze dan wel zouden zeggen. Dave nam nog snel een foto, erg onflatterend overigens, gezien we nog geen foto hadden van deze derde zwangerschap. Toen reden we dan maar naar het ziekenhuis. Ik wilde liever niet op de parking bij Spoed staan, want ik vind dat altijd genant en zo'n gedoe. En ik kon heus nog wel zo ver lopen. Maar ik had niets te zeggen.

We werden vriendelijk en vlot onthaald. We legden uit dat ik dacht dat de bevalling ingezet was, maar dat ik gepland stond voor een keizersnede de volgende morgen, omdat de baby in stuit lag met een omstrengelde navelstreng. De verpleger was zo zelfs zo vriendelijk om even mee te lopen naar de Derde Verdieping. De vroedvrouw kwam al snel en bracht de gynaecoloog op de hoogte. Zijn antwoord was 'dan zullen we dat kindje laten geboren worden, he!'

wordt vervolgd

Baraque d'El Crottem

Wij hebben een huis gekocht. Of dat was toch de bedoeling. Ondertussen heb ik het 'Baraque d'El Crottem' gedoopt. Misschien wat pessimistisch uitgedrukt, maar dat heeft misschien te maken met de zwangerschapshormonen. Of met realisme ;-) In elk geval is het ondertussen de bedoeling geworden het om te vormen naar een 'Château d'El Crottem', kwestie van ook wat optimistisch te blijven.

In tussentijd (over-)leven wij op twee plaatsen. Half in onze huidige woning en half in BdC. Dat geldt nog meer voor onze inboedel. Steevast liggen de spullen op de verkeerde plek. Maar dat is eigenlijk maar een randverschijnsel in vergelijking met wat er nog allemaal op ons af is gekomen.

Het begon al op de dag dat we voor het eerst de sleutels hadden. Nee, eigenlijk begon het al een minuut na het ondertekenen van ons bod, maar daar wil ik het nu liever niet meer over hebben. Ten tijde van ons allereerste bezoek mét sleutel, was het het eerste weekend met sneeuw. Behoorlijk koud dus. Zo ook in BdC, dat we toen nog 'ons huis' noemden. Al snel bleek de verwarming het niet te doen. Wij hadden nochtans een huis gekocht met centrale verwarming, dus ging ik er ook (verkeerdelijk) van uit dat er verwarming zou zijn. We wisten dat de ketel oud was en vervangen zou moeten worden. Het is nl een beestje van 40 jaar oud. Maar goed, de ketel in het huis waar we nu wonen, is bijna even oud en die doet het nog behoorlijk. Wel hebben we er ook al reparaties en wisselstukken voor moeten betalen, maar daarmee was het probleem wel van de baan.

Aangezien we toch van plan waren om in de toekomst over te schakelen naar cv op gas (nu is het daar nog met mazout), besloten we om deze werken noodgedwongen sneller te starten. Alleen werkt dat blijkbaar niet zo. Het is een hele procedure om naar gas over te schakelen als er nog geen gasaansluiting is en dat gaat dus niet van vandaag op morgen, zelfs niet van maand op maand. Het kan gerust tot maart-april duren vooraleer we met gas kunnen verwarmen. Dat bleek dus geen optie te zijn. We waren dus wel genoodzaakt om de ketel te laten oplappen. Verschillende specialisten kwamen langs en elk had natuurlijk een andere oplossing. De ene stelde voor om er het beste van te maken: de ketel volledig uitkuisen, evt. wat wisselstukken plaatsen, de schouw laten vegen en de tank vullen (hoewel ons gezegd was dat er nog mazout in zat voor een tijdje). De ander zei dat we hem konden proberen op te lappen zonder al te grote kosten en zonder wisselstukken. De derde zei dat we met er niets meer mee moesten doen, maar dat we konden werken met butaangas in flessen. Zag ik al helemaal niet zitten.

Uiteindelijk is de tweede opnieuw langsgekomen. Er bleek water in de tank te zitten, en de buis zat te diep zodat er ook steeds water naar de ketel gezogen werd. Water is zwaarder dan mazout en zit dus altijd beneden in de tank. Daarom heeft hij die buis 15 cm korter gemaakt. Zo verliezen we wel een stuk mazout, maar op deze manier is het de bedoeling dat er geen water in de ketel komt. Alleen kon hij deze beproeving niet uittesten omdat de buis nu ook niet meer aan het ieniemienie restje mazout kon. We moesten de tank dus eerst laten vullen. Gelukkig hebben we hem niet volledig laten vullen. We lieten 1000l aanslepen, aangezien we niet van plan zijn er na de winter nog mee door te gaan. We willen dus ook geen overschot hebben. En hebben we te kort, dan zien we nog wel wat we doen. Eens de tank voorzien was van mazout, kwam de specialist opnieuw om hem in gang te steken en een nieuwe thermostaat te plaatsen. Het zag er naar uit dat de operatie gelukt was. Het werd na een tijdje 14 graden. Alleen... vier dagen later was het al afgelopen.

Enkele dagen later zou de loodgieter langskomen, voor andere problemen die later nog aan bod komen in dit topic. Hij had eerder ook al naar de ketel gekeken en zal onze condensatieketel plaatsen voor de overschakeling naar gas, dus vroegen we hem of hij ook nog eens naar de ketel wilde kijken. Hij heeft de pomp ontlucht en kreeg 'm gelukkig terug in gang ook. Hij komt er wel liever niet aan. Hij is niet zo'n fan van mazout en al zeker niet van zulke antieke gevallen. Ondertussen brak ook het handvat af. Het werd opnieuw 14 graden. Drie dagen later was ook dit voorbij.

Gisteren kwam de andere specialist dan terug. Hij heeft er opnieuw wat aan gesleuteld, maar heeft ons aangeraden het zeker niet zelf te problemen. Het zou niet zo katholiek zijn. Maar hij hoopt dat we nu toch voor 4 maandjes gerust zullen zijn. Uiteraard hopen wij dat mee met hem. Hij kon het wel niet garanderen, daarvoor is de ketel te oud. We mogen er niet meer te veel van verwachten. Hij kon ons wel geruststellen door te zeggen dat er voor elk mankement aan deze ketel een oplossing is, tenzij hij mazout begint te lekken. Dan mogen we er een kruis over maken. Het is trouwens een oerdegelijk ding, alleen niet meer van deze tijd en eigenlijk ook volkomen uitgeput. Hij heeft er ook voor gezorgd dat het nu normaal iets warmer dan 14 graden zal kunnen worden. Ik ben benieuwd!

Tot zo ver het stuk over de verwarming.

Wat we wel op voorhand wisten, was dat de keuken totaal niet meer bruikbaar was. Ook de keuken had een leeftijd van 40 jaar. Dus bezoedeld met 40 jaar aangekoekte menu-herinneringen. Nog niemand had een dergelijke dampkap gezien in zijn/haar carrière. Het was een systeem met een touwtje. Als je aan het touwtje trok, maakte het geluid, alleen gingen de kleppen niet meer open, omdat die totaal vastgekoekt waren. Aan het touwtje trekken hield ook het risico in er aan verbonden te blijven (geldt voor alles in de keuken).

Op een saaie zondag besloten we een uitstapje te maken naar een keukentoonzaal. Gewoon om wat ideetjes op te doen. Daar bleef het niet bij, voor we het goed en wel beseften, hadden we een keuken gekocht. Maar vooraleer die keuken er kon komen, moest er blijkbaar heel wat gebeuren! De oude keuken moest uitgebroken worden. Dat zagen we nog zitten. Maar al snel bleek dat er iets mis was met de muren. De ene wand sprong nl 4.5 cm uit en was dus niet egaal. De keukenleverancier wou egale muren en een egale vloer. De oude keuken stond ook op betonnen sokkels, die moesten ook verdwijnen. Het gat van de oude dampkap zou dicht moeten en er moest elders een nieuw gat komen. En het vochtprobleem diende aangepakt te worden.

Van het vochtprobleem waren we op de hoogte. 't Is te zeggen, de verkoopster had ons wijsgemaakt dat het vochtprobleem opgelost was. Het zou aan het dak gelegen hebben, maar dat zou hersteld geweest zijn. Ze hadden het niet opnieuw behangen om ons te kunnen tonen dat er een probleem geweest WAS. Alleen was het er dus nog altijd, want het bleef vochtig en klam aanvoelen.

Mijn pa begon al met het uit elkaar halen van de keukenkasten. Hij vond het degelijk materiaal, vooral de inox vijzen. Maar als keuken kon het er echt niet meer mee door. Misschien zullen we nog enkele kasten, die nog in relatief aanvaardbare staat zijn, gebruiken in een kot achter de garage. We zullen nog wel zien.

Samen met Dave hebben ze ook de tegeltjes weggeslagen. Gewapend met een hamer en een schroevendraaier, bij gebrek aan grof geschut. De rest heeft onze schoonbroer weggebonjourd met een machine. Toen we de dampkap verwijderden, kwam ook een gedeelte van het vals plafond mee. Zat er wellicht aan vergroeid ;-) Dus er moet ondertussen ook een nieuw vals plafond komen. De keuken is er inmiddels volledig uit, de pleisterlaag is ook weg en ze zijn bezig met het vernieuwen van de elektriciteit. In het hele huis trouwens. We hebben momenteel dus geen elektriciteit, op één stopcontact in de inkomhal na. Overal hangen de draden uit de muur, maar er zit geen stroom meer op. Ik heb er wel goede hoop op dat dit gedeeltelijk in orde komt tegen de dag dat we er effectief in komen wonen (binnenkort dus!). Die werken schieten heel goed op. Jammergenoeg is er bij het wegkappen wel een buis geraakt: de afvoer van het toilet. Er is nl een toilet boven de keuken. Maar nu mogen we er geen gebruik van maken, omdat het dan in de keuken terechtkomt. Ook dat probleem wordt binnen enkele weken opgelost, dus ik lig er niet wakker van.

Binnen een 3-tal weken wordt de buis hersteld en worden er leidingen klaargezet of doorgetrokken naar de badkamer, ter voorbereiding van onze overschakeling naar gas. Een week later wordt de vloer geleverd. En in februari komen ze dan met keuken. Tegen Valentijn kan er dus gekookt worden ten huize BdC. In tussentijd wordt het behelpen natuurlijk. Ergens daartussen zullen de wanden opnieuw bepleisterd worden en zal de vloer geëgaliseerd worden. Nog veel werk voor de boeg dus.

In tussentijd hou ik me bezig met het denken aan leuke dingen, zoals het behangen van de kinderkamer. Van beide kinderkamers is het plafond ondertussen gewit, zo goed en zo kwaad als het kon. Eerst hebben we de barsten gevuld met Joint Finisher (ze waren te fijn om te plamuren), daarna kwamen er twee lagen Mono Couche op van Brico. Deze verf raad ik ten stelligste af. We hebben dan nieuwe verf ('all in one' van Dulux) gekocht en die dekt veel beter. In de kleinste kinderkamer hebben we de barsten zelfs niet eerst gevuld (ondanks dat ze erger waren), maar hebben we meteen geschilderd met deze nieuwe verf. Een veel beter resultaat dan in de grote kinderkamer. Al waren er wel enkele (grotere) barsten die misschien toch beter eerst gevuld waren geweest. De muren zijn afgewassen met Solarine en staan te wachten op hun behang. Het behang voor de kinderkamer is nog in bestelling, dus dat kan nog wat duren. Het behang voor de andere kinderkamer hebben we gekozen uit het assortiment dat beschikbaar was, dus dat komt er deze week nog op. Alleen moeten we eerlijk bekennen dat we die kleine kinderkamer in beslag genomen hebben. De kindjes zullen de eerste jaren gedriëen in de andere kamer slapen, zodat ons bureau met de pc in de andere kamer kan, alsook een kleine tafel waarop ik wat kan hobby'en. Als alles een beetje een plek begint te krijgen, kunnen we nog zien of het anders kan, maar voorlopig is dit de enige oplossing. Ik denk dat de kindjes het nu nog niet zo erg zullen vinden, maar ik zie hen ook niet eeuwig met drie in zo'n kleine ruimte slapen. Onze kamer wordt momenteel nog niet aangepakt. We vinden het belangrijker dat de kindjes een leuke kamer hebben.

kerstpost

Opnieuw leuke kerstpost in de brievenbus! De bovenste drie atc's heb ik geruild met Martine. Zijn het geen plaatjes? Ik kreeg er ook nog een zelfgemaakte kerstkaart bij! Superleuk! De onderste atc kreeg ik van Cuny voor de kerstatc-ketting. Er zit een subtiele glans op, ook heel leuk!

Online workshop en meer

In het begin van de maand gaf Ank van Stampinback een online workshop inkleuren. Natuurlijk was ik ook van de partij. Ik moest de kaart wel een beetje aanpassen, gezien ik nog niet alle benodigde stempels kon gebruiken. Ik had ze wel in huis, maar sommige ervan liggen ingepakt op mij te wachten. Niet onder de kerstboom helaas, want die is er dit jaar niet...

Hieronder is mijn eerste resultaat te zien. Deze kaart maakte ik tijdens de workshop, maar het inkleuren is niet helemaal gelukt. Ik gebruikte nl versafine om te stempelen, maar toen ik ging inkleuren, bleek dat de inkt nog niet helemaal droog was. Daarom heb ik me voorgenomen in het vervolg enkel nog stazon te gebruiken in combinatie met glad papier zoals dit :-)

Voor de tweede poging gebruikte ik natuurlijk stazon, en die lukte dan ook veel beter:

Voor de maanduitdaging op de stampinbackgroep maakte ik vorige maand deze atc's. Ik mocht ze niet eerder tonen en zou het bijna vergeten:

Na de gelukte stempelkaart van de workshop, maakte ik ook nog deze atc (ik maakte 'm ook nog in rose, maar die zit al in mijn eigen map):

Nog meer kerstwensen

Vandaag bracht ons nieuwe huis ook eindelijk eens wat goed nieuws! Deze prachtige kerstpost van Adriënne in zachtrose tinten! Echt een plaatje!!

Daarnaast kreeg ik ook nog post van Rie voor de kerstatc-ketting. Niet enkel een hele mooie atc, maar ook nog eens een hele mooie kerstkaart! Hier ben ik natuurlijk ook erg blij mee!

showtime

Ik had nog heel wat werk in te scannen en heb daar nu maar snel even tijd voor gemaakt. Deze 'kerstkousen-atc's' heb ik gemaakt voor de StampinbackKerstatc-ketting, gehost door Elly. De stempels zijn (uiteraard) van Stampinback en I Brake (ook verkrijgbaar bij Stampinback).

Eerder kreeg ik al enkele atc's terug die te zien zijn in een eerder berichtje, maar intussen zijn er nog een aantal bijgekomen. Opnieuw hele leuke exemplaren! Deze grappige sneeuwman is van Linda.

Hiervan is de eerste van Ada (zat in een heel leuk 'boekje'). Er zit ook een subtiele glimmer op! De atc ernaast is van Trix, ook geleverd in een leuke pocket!


Anneke had van mij nog een portretatc te goed. Binnenkort is ze jarig, dus had ik een extra reden om er eentje te maken.

Nog in de ban van de combinatie rose-oranje (!) voor kerstatc's, nog maar een setje gemaakt. Sommige heb ik ook verwerkt op een kaart. Die moet ik nog scannen. De stempels zijn van Stampinback en I Brake.

eerste kerstpost

De eerste kerstpost is vandaag in weer en wind toegekomen :-) Elly bedacht een soort kerst-atc-ketting op de Stampinbackgroep, waar ik natuurlijk met veel plezier aan mee doe. Mijn atc's zijn inmiddels ook vertrokken, maar wegens praktische redenen zullen ze eerst een omweg maken tot bij Elly zelf. Ik hoop dat het alsnog allemaal vlot zal verlopen en duim er alvast voor!

Deze lieve atc is van José. Het boekje kan open en daarin staat nog een leuke kerstwens gestempeld: "May peace be your gift at Christmas and blessing all year through!". Erg mooi!!

Eva stuurde niet enkel een atc, maar ook nog deze spetterende kaart! Helemaal geweldig, supermooie kleurtjes!!

Dit is de atc van Eva, ook al zo leuk: